Bætum heiminn og byrjum hér heima

Hugleiðingar um hvernig lækka má útgjöld heimila á Íslandi sem mörg standa illa og hjálpa í leiðinni fólki í neyð t.d. Afríku með því að eiga við það aukin viðskipti.   Það sem hér er sett fram er róttækt og sárt fyrir marga að hugsa til, en mér finnst að það sé skylda okkar að velta fyrir okkur hvernig má bæta úr erfiðu og jafnvel lífshættulegu ástandi hvors annars, nær og fjær.

Mörg íslensk heimili eru í fjárhagsvanda sem ekki er fyrirséð hvernig við náum okkur út úr. Frá hruni hefur kaupmáttur minnkað, verðlag hækkað og afborganir verðtryggðra lána þar með. Margir fara úr landi og aðrir koma ekki til baka úr námi. Markmið okkar Íslendinga er að hafa það álíka gott og fólk í nágrannalöndunum. Til þess þarf verulegan viðsnúning. Hér í norðlægu fámenninu er og verður ýmislegt kostnaðarsamara en hjá fjölmennari nágrannaþjóðum á meginlandi Evrópu. Hvernig getum við tekið á þessu? - Sjávarauðlindin er vel nýtt, þó þar megi enn auka verðmætasköpun. - Orkuauðlindir eru miklar m.v. fólksfjölda. Góðum nýtingarmöguleikum fer þó fækkandi m.a. vegna verndarsjónarmiða. Orkan mun bæta afkomu okkar í framtíðinni en það tekur tíma. Olía kann að finnast en afraksturinn er óljós. - Hátæknifyrirtæki svo sem Össur og Marel eiga erfitt um vik vegna gjaldeyrishaftanna og vinna að því að flytja sig úr landi. Við verðum að losna við höftin og fá alþjóðlegan gjaldmiðil með lægri vöxtum og stöðugleika. - Ferðaþjónustan er vaxtarbroddur. Stutt sumur gera meðalnýtingu heldur lélega en hún fer þó batnandi. - Landbúnaðurinn er lélegasta grunn atvinnugreinin. Óhagkvæmur landbúnaður Landbúnaðinn okkar nýtur innflutningshafta, styrkja og niðurgreiðslna og er mjög óhagkvæmur fyrir þjóðina. Rökin hafa verið að allar þjóðir styrki sinn landbúnað og að hann stuðli að matvælaöryggi. En við stykjum okkar landbúnað hvað mest, sumar þjóðir styrkja hann ekkert. Varðandi matvælaöryggið, þá þurfum við að flytja inn svo margt sem þarf til að halda nútíma landbúnaði gangandi að hið raunverulega matvælaöryggi felst í samgöngum við útlönd og gagnkvæmum viðskiptum. - Um 15 milljarðar af peningum skattgreiðenda fara til landbúnaðarins ár hvert, eða um 20.000 kr. á heimili á mánuði. Það að styrkja grunn atvinnugrein er fráleitt nema til að brúa tímabundið bil svo sem vegna náttúruhamfara. Setja ætti hámark slíkra styrkja við tiltekið hlutfall af veltu í greininni. Fyrir landbúnaðinn væri e.t.v. hægt að réttlæta útgjöld á fjárlögum kringum 1 milljarð í eðlilegu árferði. - Matvælaverð myndi lækka með tollfrjálsum innflutningi. Útgjöld meðalheimilis myndu lækka um nálægt 30.000 kr. á mánuði. - Lægra matvælaverð myndi lækka neysluvísitölu og greiðslur af verðtryggðum lánum meðalheimilis um 30.000 kr. á mánuði skv. lauslegu mati. - Verði landbúnaðurinn sviptur verndinni eru líkur á að hann muni skreppa saman um nálægt helming. Reyndar mun bændum fækka talsvert á næstu árum hvort sem er vegna tækniframfara o.fl.. Fækkun til sveita minnkar þörf á þjónustu á landsbyggðinni sem sparar fé skattborgaranna. Byggðin kallar á vegi, fjarskipti, skóla og aðra þjónustu. Lausaganga búfjár á okkar norðlæga viðkvæma landi eyðir gróðri og leiðir til uppblásturs. Fegurð landsins er minni en ella og auk þess er beinn kostnaður við landgræðslu sem fýkur út um gluggann jafnóðum. Minni útgjöld en ella vegna alls þessa gætu skilað skattalækkun sem næmi um 20.000 kr. á mánuði á heimili. Traustur alþjóðlegur gjaldmiðill myndi auk ofangreinds lækka vexti á lán heimilanna um nálægt 50.000 kr. á mánuði. Stöðugleiki og vaxtalækkun myndi fjölga atvinnutækifærum verulega. Atvinnurekstur, þar með talin bóndabýli, myndu einnig njóta góðs af lægri vöxtum. Samtals myndi ofangreint lækka greiðslubyrði meðalheimilis um 100.000 til 150.000 kr. á mánuði eða allt að 1,8 m.kr. á ári. Þetta gerbreytti fjárhag þeirra 20.000 til 30.000 heimila sem verst hafa það fjárhagslega og myndi fara langt með að koma Íslandi út úr kreppunni. Bætum heiminn og Ísland líka Tölurnar hér á undan eru ekki hárnákvæmar en heildarmyndin er nærri lagi. Tollfrjáls innflutningur á landbúnaðarafurðum og alþjóðlegur gjaldmiðill í stað krónunnar myndu stórbæta hag heimilanna. Um 15 þús. manns, aðallega bændur og starfsfólk úrvinnslugreina, myndu tímabundið þurfa að takast á við breytingar og fjárhagslegar byrðar vegna þessa. Flestir gætu haldið áfram vinnu sinni með aðlögun en hinum þyrftir að koma til aðstoðar með því að skapa ný atvinnutækifæri t.d. við ferðþjónustu o.fl. Breytingarnar ganga yfir á nokkrum árum en hagkvæmara og eðlilegra kerfi myndi nýtast um ókomin ár. 

Leitast mætti við að kaupa ódýrar landbúnaðarafurðir frá fátækum löndum t.d. Afríku. Aukin atvinna á þeim slóðum skiptir sköpum. Það er siðferðileg skylda okkar sem höfum það mjög gott miðað við þá sem berjast við örbyrgð að gera okkar til að liðka til fyrir þeim. Búum til betri heim og bætum Ísland líka.

Perlan mín og Perlan þín

Perlan í Öskjuhlíð, er eitt af táknum Reykjavíkur. Hún á að vera í opinberri eigu, annað hvort Reykjavíkurborgar, eða ríksins. Það að Hitaveitan byggði hana á sínum tíma var bara leið til að fjármagna drauminn án þess að setja kostnaðinn beint á borgina. En það er ekki hægt að ætlast til þess að OR kosti reksturinn áfram. Perlan þarf að gegna hlutverki útsýnisstaðar og veitingahúss og auk þess hafa fleiri hlutverk s.s. að bjóða upp á áhugaverðar sýningar, verslun og jafnvel tónleika. Hlutverkið þarf að fá að mótast án þess að útgangspunkturinn sé að staðurinn standi undir sér beint, fjárhagslega, því óbeint er staðurinn það mikils virði fyrir samfélagið allt m.a. sem ferðamannastaður. Góð ábending um þetta í Fréttablaðinu í dag frá Hjörleifi Stefánssyni og Þórunni Sigríði Þorgrímsdóttur.

Afríka/Evrópa - Viðskipti eru beggja hagur

Við Evrópubúar þurfum að opna á viðskipti við Afríku með landbúnaðarafurðir.  Það myndi bæta hag beggja. Sérstaklega er þetta mikilvægt þar sem neyðin er stærri, í Afríku.  Kostirnir eru margir:
1. Verð á matvælum í Evrópu myndi lækka.
2. Evrópskur landbúnaður myndi dragast eitthvað saman og það myndi minnka kostnað skattgreiðenda.
3. Landbúnaður í Afríku myndi aukast og fleiri þar fengju vinnu því þau eru ekki eins tæknivædd og evrópubúar og þau þekkja landbúnað, það er ekki eins fjarlægt þeim og ýmsar tæknigreinar.
4. Þetta styrkti efnahagslíf Afríku og styrkurinn skapar ný tækifæri, skrúfa upp á við.

Mér finnst það hrikalega misráðið hjá tiltölulega ríkum þjóðum Evrópu að loka á viðskipti með landbúnaðarafurðir við Afríkubúa, nota fé skattborgara til að stórlega niðurgreiða landbúnað í sínum löndum sem kemur niður á fátækari skattgreiðendum bæði í hærri sköttum og hærra matvælaverði en vera þarf  auk þess sem það kemur niður á fátækum Afríkubúum.

Fyrir það fé skattgreiðenda sem sparast myndi við breytingarnar mætti brúa bilið fyrir bændur í Evrópu í nokkurn tíma, til að breyta sinni atvinnu þannig að tekjur minnkuðu ekki snögglega og ráðrúm gæfist.  

Allir sem sjá þessa þörf ber siðferðilega skylda til að leggja sitt á vogarskálarnar þannig að breytingar verði.   Breytingar hjá okkur gerast ekki fyrr en fólk vill breytingar og lætur það í ljós. Okkur öllum kemur þetta við.   Við getum hjálpað Afríkubúum ef við viljum og gerum eitthvað í því.  Um leið og við hjálpum þeim þá hjálpum við okkur sjálfum.  

ESB og landsfundur: Er ekki rétt að stinga hausnum í sandinn líka, svona til öryggis?

Nú stendur fyrir dyrum landsfundur Sjálfstæðisflokksins. Tillaga um að umsókn Íslands um aðild að ESB verði dregin til baka var á síðasta landsfundi lögð fram og samþykkt og nú þykir vafalaust einhverjum rétt að ítreka þessa afstöðu svona til öryggis.

Fylgismenn umsóknar um aðild meðal sjálfstæðismanna eru margir og þeim þykir þessi afstaða auðvitað hroðaleg. Einhverra hluta vegna endurspeglar landsfundurinn ekki sjónarmið almennra flokksmanna vel í þessu máli og reyndar fleiri málum ef út í það er farið. Sennileg skýringin er að við þátttöku í starfi flokksins verði einhvers konar mótun og síun. Boðuð tillaga um að allir flokksbundnir sem áhuga hafa geti setið landsfund virðist því mikilvæg.

Nú er það svo að meirihluti landsmanna vill að ESB umsóknarferlið fái að ganga sína leið til enda, fólk fái að sjá hvernig samningur fellur að hagsmunum Íslendinga og kjósa svo um niðurstöðuna. Um helmingur sjálfstæðismanna vill þetta líka. Andstæðingar aðildar á landsfundi verða að átta sig á því mikla tjóni sem þeir valda með því að beita afli gegn „minnihlutanum“ sem túlkar í raun sjónarmið meirihluta Íslendinga.

Það tjón sem hér er átt við er m.a. þetta:
• Ef það leiðir að lokum til þess að umsóknin verður dregin til baka getur langur tími lítið þar til við fáum endanlega að vita hvernig Evrópusambandið kemur til móts við þarfir Íslendinga og hvað við þurfum að gera til að uppfylla inngönguskilmála. Þangað til það kemst á hreint og landsmenn fá að kjósa um samning munu umræður og átök um málið trufla þjóðfélagsumræðuna. Það þarf að leiða málið til lykta.
• Ef það er eindregin afstaða xD að draga berir umsóknina til baka þrengir það möguleika Sjálfstæðisflokksins að komast í ríkisstjórn. Það kann að seinka því að til komi öflug atvinnusköpun sem gæti dragið úr atvinnuleysi og bætt hag landsmanna. Lífskjör margra eru lakari á meðan.
• Fylgismenn umsóknar meðal sjálfstæðismanna kjósa margir aðra flokka ef afstaða Sjálfstæðisflokksins er eindregin gegn aðild. Flokkurinn er aflminni fyrir bragðið.

Nú eru hörðustu andstæðingar umsóknarinnar bændur og útvegsmenn. Báðar stéttirnar hugsa stíft um sinn hag og vilja að umsóknin verði dregin til baka. Samtök atvinnulífsins, ASÍ o.fl. fylgja hins vegar umsókninni. Við verðum að hlúa að atvinnugreinum framtíðarinnar, skapa jarðveg fyrir vel launuð góð störf fyrir komandi kynslóðir á vinnumarkaðinn á næstu árum. Það verður ekki gert í landbúnaði, sjávarauðlindin mun ekki vaxa með okkur, það fækkar góðum orku virkjunarkostum. Framtíðin byggist m.a. hátækniiðnaði, ferðaþjónustu oþh.
Niðurstaðan í stórum stjórnmálaflokki hlýtur að vera málamiðlun milli hagsmunahópa þegar í raun er tiltölulega jafnt í hópum með og á móti, jafnvel þó slagsíða meðal landsfundarfulltrúa gefi kost á að beita afli atkvæða. Stétt með stétt var eitt sinn sagt.

Þess vegna ætti landsfundurinn að rýmka umboð forystunnar í málinu. Það ætti líka að stuðla að því að flokkurinn vinni landinu gagn með því að nýta umsóknartímann vel til að ræða kosti og galla aðildar og skilgreina hvernig takast mætti á við breytingar sem myndu fylgja aðild svo sem varðandi landbúnaðinn. Þá þarf að skoða tækifæri sem aðild kunna að fylgja. Umræðan þarf að var mikil, góð og upplýsandi til að styðja við bakið á samninganefndinni og til að landsmenn þekki málið sem best þegar þeir á endanum kjósa um málið í þjóðaratkvæðagreiðslu. Treystum beinu lýðræði í þessu máli og hlúum að því, með því að stuðla að því að þeir sem kjósa að lokum verði vel upplýstir.

Eða eigum við frekar að reyna að knýja fram að umsóknin verði dregin til baka og væri þá ekki rétt að stinga hausnum í sandinn, svona til öryggis?

Viðskiptafræðingur, smá atvinnurekandi, neytandi og bóndasonur.

Er ekki rétt að bændur gangi bara alla leið.....

...og hætti að senda börnin sín í HÍ?  Þau gætu lært eitthvað óæskilegt rugl, eins og t.d. að krónan sé ónothæf og best sé að ganga í ESB.    Nú eða þá að jörðin sé hnöttur en ekki flöt eins og allir vita að hún er auðvitað.

Bændur óánægðir með skrif prófessors

Kvótinn og hagur þjóðarinnar

Samlíkingin við Zimbabwe er góð.  Í samanburði við aðrar þjóðir Afríku var landbúnaðarframleiðsla öflug.   Landið framleiddi mikið og flutti út sem skapaði mikilvægar tekjur fyrir þjóðina sem kom öllum vel með einum eða öðrum hætti.   Driffjaðrarnar að baki öflugum landbúnaði voru stórir landeigendur, yfirleitt af Enskum ættum, innflytjendur.  Þeir fluttu með sér þekkingu á landbúnaði og það skipulag sem nægði til að framleiðslan gengi fyrir sig.   Forsetinn, Robert Mugabe nýtti sér fáfræði almenning til að haldast við völd enn eitt tímabilið með því að setja á oddinn að skipulag landbúnaðarins væri ósanngjarnt.   Fáir landeigendur ættu mikið land og allur almenningur ætti lítið og væri því fátækari en ella.  Það vantaði "eðlilega endurnýjun" í greinina.   Hver vill ekki fá eitthvað sem virðist góð eign í ef hann "á rétt á því"?   Almenningur kaus populistann Mugabe og eignaupptakan gekk um garð.  Landbúnaðarframleiðslan hrundi og efnahagurinn með.  Landið þarf nú að flytja inn landbúnaðarafurðir og efnahagurinn er í rúst. Út úr þessu kom e.t.v. meira "réttlæti" fyrir einhverja, en það er alla vega komin meiri örbyrgð fyrir fjölmarga og ekki útlit fyrir að það breytist í bráð.

Það að bændur eigi jarðir hefur reynst besta fyrirkomulagið sem heimurinn hefur séð.   Samykjubú hafa verið reynd og eignaupptaka samanber Zimbabwe en það ekki reynst vel.

Svona mun þetta fara hjá okkur ef við afnemum ígildi eignar útvegsmanna á kvótanum.  Það fyrirkomulag hefur í aðalatriðum tryggt hagræðingu í greininni og suðlað að framförum.  Útvegmenn hafa getað skipulagt til langs tíma, hagrætt, keypt öflug atvinnutæki osfrv. 

Það skipulag sem nú er í burðarliðnum og almenningur í leit sinni að "réttlæti" styður skv. skoðanakönnunum mun e.t.v. koma á meira réttlæti fyrir einhverja, en öruggleg draga úr lífskjörum flestra.

Ef við förum að beita beinu lýðræði í málum er snerta fjárhag almennings er hætta á að teknar verði verri ákvarðanir fyrir land og þjóð en annars væri.   Kostir fulltrúalýðræðis eru m.a. að þeir sem kosnir eru hafa betri tækifæri til að setja sig inn í mál áður en þeir taka ákvörðun.   Ákvarðanir sem byggjast á þekkingu hljóta að öðru jöfnu að vera betri en ákvarðanir sem nánast einvörðungu byggjast á tilfinningum og orðrómi.  

Þess vegna var það hæpið að besta niðurstaða fyrir þjóðina fengist með beinu lýðræði og það er einnig hæpið að besta niðurstaða varðandi eignarrétt útvegsmanna til kvóta fáist með beinu lýðræði.  Ríkisstjórnin skákar í því skólinu að hún hafi þjóðina á bak við sig.  Það getur hún út af því að stjórnarandstaðan í sínum populisma fyrir Icesave taldi mikilvægt að "þjóðin" tæki ákvörðun í því máli.  Andstaðan á því erfitt með að snú við blaðinu núna og segja að betra sé að fulltrúarnir taki ákvörðun fyrir þjóðina í þessu máli.

Sjórnmálamenn eiga og þurfa að hugsa langt.  Það er einn af göllu stjórnarfarsins að þeir hlaupa oft eftir því sem hentar hverju sinni og fellur vel að almenningsálti.   Við það tapast kostir fulltrúalýðræðisins, því fulltrúarnir fara eftir því sem almenningur virðist vilja skv. skoðanakönnunum.  Það er þó í raun svik við umbjóðendurna ef fulltúarnir vita betur. 

Vonandi ber Stjórnlagaráði gæfa til að koma með tillögur að breytingum á stjórnarskrá sem eru vel ígrundaðar en byggist ekki á því sem nú virðist uppi meðal almennings að allt verði betra ef hann er bara spurður oftar um mál.  Vonandi áttar almenningur sig á því að svo er ekki í reynd.  Þetta er augljóst ef sagan er skoðuð.  Við þurfum góða stórnarskrá sem bætir hag okkar og líf, en ekki eitthvað sem um stundarsakir virðist "réttlæti".  Réttlæti er afstætt og stundum veit maður ekki hvað er manni fyrir bestu.

http://en.wikipedia.org/wiki/Zimbabwe

 

Spyrlar og þáttastjórnendur þurfa að átta sig.

Eftir hrun finnst mér oft að þáttastjórnendur og spyrlar í útvarpi og sjónvarpi fari offari í framkomu við viðmælendur sína og séu nasty og leiðinlegir við þá.   Það er eins og spyrlarnir þori ekki annað en sýna ónærgætni og allt að því hörku oft á tíðum.  Vafalítið býr að baki vilji til að standa sig vel í mikilvægu aðhalds hlutverki fjölmiðla og upplýsa helst um hulinn sannleika, leiða fram mikilvægar upplýsingar fyrir áheyrendur.

En svona má þetta ekki ganga til áfram.   Maður vorkennir oft viðmælendunum og leiðist orðaskak, pex og smámunasemi spyrlanna.  Hætt er við að ef þetta heldur svona áfram þá leiði þetta til þess að viðmælendurnir, hvort sem er stjórnmálamenn eða aðrir sem fyrir verða,  nenni ekki að sitja undir endalausum leiðindum og snúi sér að öðrum viðfangsefnum.   Það er sem sé hætta á enn meiri atgerfisflótta úr stjórnmálum og af öðrum póstum sem þurfa að eiga erindi við almenning og eru títt í fjölmiðlum.

Nú er mikilvægt að fjölmiðlafólk veiti aðhald og upplýsi vel um mál en leiðin er ekki frekja og yfirgangur við viðmælendur.   Málið snýst um að kynna sér mál, vera inn í málum og undirbúa sig.   Spurningar og eftirfylgni eiga að byggjast á þekkingu og innsæi, vera markvissar og það á vissulega að fylgja áhugaverðum þráðum eftir þegar upp koma, en með áhuga fyrir málinu ekki sýndar aðgangshörku.   

Það á að koma fram af virðingu og tillitssemi fyrir viðmælandanum því þannig ganga mannleg samskipti best.   Það verður áheyrilegra og gagnlegra, hægt að komast yfir meira og fá betri og greinilegri upplýsingar ef vel tekst til.    

Fjölmiðlafólk getur ekki vikið sér undan sínu hlutverki með yfirborðslegri ósvífni og pexi.  Málið snýst um raunverulega greiningu og eftirfylgni, sem unnin er með vinsemd og virðingu fyrir viðfangsefninu.  Það skiptir máli að samtölin séu áhugaverð á að hlíða.  Það verður árangursríkara og farsælla þegar til lengdar lætur. 

ESB og landbúnaður á Íslandi. Allir hagnast ef við viljum.

"Bændasamtökin vilja áfram verndartolla, jafnvel þó að Ísland muni ganga í Evrópusambandið. Vilja samtökin að bændur fái undanþágu undan öllum reglum ESB varðandi innflutning á landbúnaðarafurðum. Hefur þetta komið fram á rýnifundum um landbúnaðarmál í Brussel, milli samningahópa Íslands og ESB."

Ef að þetta er raunveruleg afstaða bændasamtakanna þá þyrftu þau að hugsa málið betur.  Segjum sem svo að bændur fengju þessar kröfur samþykktar.  Þá myndu þeir, sem og aðrir, njóta ávaxtanna af ESB aðild nefnilega lægri vaxta, stöðugra verðlags, meiri ferðamannastraums og tekna af þeim.  Einnig fengju þeir opinn markað fyrir landbúnaðarafurðir í Evrópu með tilheyrandi vaxtartækifærum.  Þeir myndu sem sé stórgræða á aðild.

Það er því ljóst að þó markmiðið landbúnaðarins sé að tapa ekki á aðild gæti hann búið við minni tollavernd án þess að tapa á heildina litið.  Minni tollavernd lækkar líka verð landbúnaðarafurða sem dregur úr verðbólgu, sem minnkar verðbætur á verðtryggð lán og minnkar þrýsting á launahækkanir vegna þess að fólk þarf minna til að komast af í landinu.  Það gerir svo arðbæra ýmsa atvinnustarfsemi sem ekki ræður við há laun, sem kemur grundvelli undir fleiri störf i landinu líka fyrir bændur og eykur þar með atvinnu.  Það er því atvinnuskapandi að lækka verð á landbúnaðarafurðum.

Það er ljóst að ef bændur neita að skilja þetta samhengi hlutanna þá þurfa aðrir halda þessum sjónarmiðum á lofti.  Allur almenningur og líka bændur munu græða á ESB aðild ef við viljum.

Skattgreiðendur gætu líka ákveðið að bæta bændum upp það sem þeir tapa við ESB aðild því hagurinn af inngöngu réttlætir fórnir til handa þeim sem mest missa við aðild.  Allir gætu hagnast ef við viljum.

 

ESB, Icesave og stjórnmálaskoðanir

Afstaðan til ESB, IceSave, Stjórnlagaþings og landbúnaðarstyrkja er í eðli sínu ekki flokkspólitísk. 

Þjóðir Evrópu eru mismunandi langt til hægri og vinstri en eru samt allar nánast í ESB. 

Það hvort breyta á stjórnarskránni með stjórnlagaþingi eða láta alþingismenn um það er spurning um praktíska aðferðafræði og afstöðu til spurningarinnar "Alþingi hefur lítið breytt stjórnarskránni þrátt fyrir brýna þörf allt frá lýðveldisstofnun.  Er líklegt að alþingismenn nái saman um róttæka breytingu á stjórnarskránni ef hennar er talin þörf?" 

Styrkir til landbúnaðar sem hafa verið studdir af xD eru ef eitthvað heldur vinstri sinnað fyrirbæri, en hjá okkur er ástæða víðtækra styrkja til landbúnaðar meira vegna misvægis atkvæða milli landsbyggðar og höfuðborgarsvæðis sem og almennt sterkrar þjóðernistilfinningar eyjaskeggjans.

Það sem í grunninn á að ráða stuðningi við tiltekinn stjórnmálaflokk, og þannig eiga stjórnmálaöfl að skilgreina sig fyrst og fremst, er afstaða til grunnskipulags þjóðfélagsins, séreign eða sameign, samkeppnisrekstur eða opinber áætlunarbúskapur oþh.  Auðvitað koma fleiri mál til svo sem afstaða til náttúruverndar, trygginga, kvenrettinda (áður fyrr nú allir sammála um sumt af þessu) o.fl.

Foringjar stjórnmálaflokkanna eiga ekki að ætlast til þess að flokksmenn styðji öll mál og gera það reyndar ekki, en sumir virðast ætlast til þess af þeim. Þá myndu stjórnmálin verða auðveldari viðfangs.

Ef okkur auðnast að breyta stjórnskipulaginu/stjórnarfari landsins yfir í forsetaræði, eins og er í USA, Frakklandi og reyndar fleiri þjóðlöndum en það úrelta þingræði sem hér er, sem aðallega er í norður Evrópu, þá myndu ofangreind álitamál vera afgreidd eitt af öðru nokkuð óháð flokkum.  Forseti sem byði sig fram og sína stefnu og fær stuðning við t.d. andstöðu við ESB, hann leiðir ekki inngöngu í ESB og s. frv.  Þingmenn sem ekki þurfa að takast á við framkvæmdastjórnina (framkvæmdavaldið þ.e. forseti/forsætisráðherra kosinn beint) geta í meira mæli tekið afstöðu til mála óháð flokksræði.

 

Sjallar taki við af VG

Halló!   Nú er nóg komið af VG.   Þeir þvælast fyrir í atvinnumálum og vilja þjóðnýta orkufyrirtæki, þó það eigi engar auðlindir koma óorði á landið sem óstöðugt bananalýðveldi o.fl. 

xD verður að leysa þá af við landsstjórnina.   Jóhanna og Samfylkingin er til í að dansa ef Sjallar  leyfa ESB umsóknarferlinu að ganga fyrir sig, lofa að styðja að Stjórnlagaþing verði haldið og geta þá haft jákvæð áhrif á það og samþykkja nýja IceSave samninginn.   

Allt eru þetta mál sem verða hvort eð er að ganga fyrir sig.  ESB málið verður útkláð í þjóðaratkvæðagreiðslu, stjórnarskrárdrög þurfa að koma fyrir þingið aftur og að sjálfsögðu þarf að samþykkja nýja IceSave samninginn. 

Sjálfstæðisflokkurinn verður að vera ábyrgur og raunsær í núverandi stöðu.  Hann átti hlut að máli að koma okkur í erfiða stöðu og nú þarf hann að sýna iðrun og ábyrgð.

Það er grafalvarlegt fyrir okkur fólkið ef endalaust er þvælst fyrir í atvinnumálum, óorði komið á landið vegna óstöðugs stjórnmálaástands.  Ábyrgir stjórnmálamenn eiga að hætta að karpa um það sem þýðir ekki að karpa um og taka af skarið fram á við.

Því legg ég til að Sjálfstæðismenn ræði við Samfylkingu og stilli saman strengi og það sem fyrst.

Áfram Ísland.